SCHOP VOOR Z’N BALLEN

Ik berichtte al eerder over mijn nieuwe kapsel. Pas gescheiden en verhuisd naar een totaal nieuwe omgeving. Ook alle kleding weggedaan, mede omdat ik een maatje groter nodig had en dus nu dat nieuwe kapsel.

Met mijn studiemaatje Joost heb ik altijd goed contact gehouden, naast studie ook deelgenoot in het uitgaansleven en later, vraag mij niet hoe dat ontstaan is, steun en toeverlaat waar het gaat om de serieuze zaken in het leven. Jeetje, ik ken die vent nog langer dan mijn ex en heb altijd beter met hem kunnen praten dan met haar.

Die Joost belt mij voor weer eens een afspraak waarbij we ouwe koeien uit de sloot kunnen halen en bekende anekdotes over onze gemeenschappelijke medestudenten (M/V) kunnen houden. Eigenlijk ben ik jaloers op Joost. Hij is nooit getrouwd geweest, had met de meest mooie meiden een date ‘voor de pleasure’ als ie weer eens in een bronstige bui was maar waarmee hij ‘het’ al snel weer had uitgemaakt. Joost wilde niet gebonden zijn. Hij heeft ook geen kinderen, misschien wel verwekt maar hij heeft ze nooit erkend. Ik heb in al die jaren nooit een geboortekaartje van hem toegestuurd gekregen.

Oké Joost aan de lijn en na alle cliché uitspraken als ‘hoe is het nou’ en ‘zware tijd achter de rug’ en mijn opmerking ‘ze probeert me nu ook financieel te naaien’ kreeg ik van Joost de uitnodiging om bij hem te komen eten. Hoewel ik Joost kennende geen culinaire hoogstandjes verwacht ben ik nog zoekend naar een nieuwe balans in mijn leven en daarom ingegaan op zijn uitnodiging. Draag ik ook weer bij aan de omzetverhoging van de firma ‘Thuisbezorgd’ dacht ik zo.

Nou is het enige nadeel van omgang met Joost, zijn hond. Nogmaals hij heeft geen kinderen, althans kinderen waar hij voor verantwoordelijk is, maar wel een hond waar hij helemaal gek op is en alles voor doet. Zo gaat hij voor een tarief van 79 Euro één keer per maand naar de hondentrimsalon voor een wasbeurt en het uitknijpen van de anaalklieren.

Een Golden Retriever, een nerveuze Ierse Setter en zelfs een Labradoodel of Beagle kan ik misschien nog hebben, maar hij heeft een Franse bulldog, zo’n klein monster met een platte bek, een reutje genaamd Bobby. Je loopt voor schut als je met dat beest over straat moet, maar Joost is er gek op.

Ik ben niet zo op honden en dat voelen ze. Het laatst toen ik bij Joost was, enkele maanden geleden, kwam dat K-beest mij met grommend en snorkelend geluid tegemoet toen ik net een stap over de drempel had gezet. Ik had mij tevoren gewapend met een bepaald snoepje van Pedigree dat ik met één beweging voor de stompe snuit hield. Dat mormel was voor de rest van de avond mijn beste vriend.

Nu was ik een snoepje vergeten en mijn nieuwe kapsel droeg al zeker niet bij aan een warm welkom door Bobby. Beest schrok zich kennelijk de rambam. De lange gang afleggend naar de woonkamer met Joost voorop en gevolgd door Bobby kon ik de verleiding niet weerstaan om met links een licht geplaatst schopje voor z’n ballen te geven. Joost en ik hadden die avond geen ‘kind’ aan Bobby, die zijn mandje niet uit kwam. We hebben heerlijk gegeten van een door Joost zelf bereide maaltijd en we hebben flink gelachen.

Geef een reactie

Vereiste velden zijn gemarkeerd met *. Deze gegevens worden NIET gepubliceerd.