ZEIKHORMONEN

Wat is er toch aan de hand. Ik hoor het van meerdere vrienden om mij heen. Het is algemeen bekend dat elke zeven jaren een huwelijk of relatie in een crisissituatie komt. Het is dan werk aan beide partners om aan een bepaalde vorm van zelfreflectie te doen, zo van waar ben ik mee bezig. Elkaar goed de waarheid te vertellen (het was er nooit van gekomen) over hoe je over elkaar denkt en tot slot de als eenzijdig ervaren ontevreden woonsituatie onder de loep nemen.

Verwijten over en weer, je bent altijd aan het werk en je bent er nooit voor de kinderen, gaat nooit mee op ouderavonden en ik kan nooit iets voor mezelf doen. Kortom de bekende reutel waar dan voor het moment iets aan gedaan wordt en na een avondje uit wordt de negativiteit volledig weggenomen met een stevige vrijpartij met veelal een nakomertje tot gevolg.

Jaren later, kinderen in de laatste fase van hun middelbare schoolopleiding, of al hun eigen weg gegaan in een studie en wonen buitenhuis, komt het andere gevaar: de overgang. Mannen hebben hier over het algemeen minder last van dan vrouwen die ineens een andere hormoonhuishouding krijgen met zeikhormonen. En dat is het grootste gevaar voor het huwelijk. Niets deugt meer, klagen over de het gevoel van onvrede, niet begrepen worden, problemen met collega’s op het werk, last van nachtzweten, vaginale droogheid, het zijn allemaal symptomen. Google maar.

Vroeger hadden de mannen ook met deze verandering van de vrouwelijke partner te maken en lieten zij het over zich heen komen. De man van tegenwoordig is de zeikhormonen zat en geven in eigenbelang de brui aan het samenzijn. Komt dit u bekend voor ?

Geef een reactie

Vereiste velden zijn gemarkeerd met *. Deze gegevens worden NIET gepubliceerd.