EEN DOORDENKER

Naar aanleiding van wederom het door de media negatief benaderen van Forum voor Democratie over uitspraken van vermeende leden van de jongerenafdeling, het volgende.

Iemand op GeenStijl reageert met onder andere: “Wees maar eens jong in Nederland. Wat voor perspectief heb je dan? Probeer maar eens een goed huis te vinden dat je kan betalen. Misschien vind je nog een appartementje waar je je hele salaris in kan dumpen. Als je dan naar het leven van je ouders kijkt, dan wordt je heel pessimistisch over je eigen leven.” en “Dit is de oogst van Rutte c.s.: neoliberalisme, massa-immigratie, stikstofbeleid…”.

Voeg daar de vrijheidsbeperkende maatregelen (lockdown) van een overtrokken Coronavirus van Rutte c.s. aan toe en je maakt de jeugd gek.

Terug naar de kaart die door de ‘goede mensen’ van Links wordt gespeeld: ‘racisme’. Het is een propagandaterm en onderdeel van de meer algemene concepten identiteitsdenken en identiteitspolitiek.

Als etnische groepen, zoals donkere- of lichtgetinte mensen, opkomen voor de belangen van hun eigen groep dan wordt dat ’emancipatie’ of ‘etnische solidariteit’ genoemd. Wanneer de blanke inheemse Nederlanders opkomen voor de belangen van hun eigen groep dan wordt dat direct ‘racisme’ genoemd. Dit is een dubbele standaard en een dubbele standaard verraadt meestal een onderliggende politieke agenda.

In dit geval is die politieke agenda duidelijk gericht tegen de anti-inheemse Nederlander.

Iedereen heeft de keus om te kiezen voor het belang van de eigen groep of voor het algemene belang. Maar alleen inheemse Nederlanders worden door Links bekritiseerd als ze voor de belangen van hun eigen groep kiezen.

Het doet denken aan het zogenaamde ‘prisoner’s dilemma’. Een klassiek probleem uit de speltheorie, zie nl.wikipedia.org/wiki/Prisoner%27s_di…

Hierin moeten twee mensen kiezen tussen samenwerken of niet samenwerken (oftewel de ander verraden).

De spelregels:
-Als beiden samenwerken krijgen beiden een mild goede uitkomst.
-Als beiden niet samenwerken dan krijgen beiden een mild slechte uitkomst.
-Als een van beide wel kiest voor samenwerken en de ander niet, dan krijgt de eerste een enorm slechte uitkomst en de tweede een hele goede uitkomst.

Kortom, als beiden voor samenwerken kiezen dan krijgen beiden een betere uitkomst. Maar als de een wel kiest voor samenwerken en de ander verraadt de eerste, dan heeft de verrader uiteindelijk veruit de beste uitkomst.

De politieke versie hiervan is kiezen voor het belang van de eigen groep (verraad) versus kiezen voor het algemeen belang.

De beste manier om de prisoner’s dillema te spelen is de ander steeds te verraden maar die ander er daarna keer op keer van overtuigen dat je de volgende keer wel voor samenwerken gaat kiezen en hem overtuigen om ook voor samenwerken te kiezen.

Het multicultiproject is een prisoner’s dillema waarbij de inheemse
Nederlanders verplicht voor samenwerken moeten kiezen, op straffe van
beschuldigd worden van ‘racisme’ en aanverwante labels. En omdat
onze keus vastligt kunnen allochtonen vervolgens rustig voor hun eigen belangen kiezen.

Het te verwachten eindresultaat van deze opstelling in de speltheorie: inheemse Nederlanders verliezen het hardst, allochtonen winnen het hardst.

En de volgende ronde moeten wij weer voor samenwerken kiezen, met dezelfde uitkomst.

Denk hier maar eens over na.

Geef een reactie

Vereiste velden zijn gemarkeerd met *. Deze gegevens worden NIET gepubliceerd.