EINDELIJK MIJN ROEPING GEVONDEN

Op school was ik geen geweldige leerling. Mijn belangstelling ging alleen uit naar tekenen en gymnastiek. Thuis hadden we het niet ruim. Door vijf keer in de week macaroni met kaas- of tomatensaus te moeten eten werd ik als jonge tiener bovengemiddeld gebouwd. Voordeel was dat mijn klasgenoten mij niet meer pestten, maar ineens vriend van mij werden omdat bij een probleem dat anders met een paar klappen snel opgelost was.

Mijn schoolprestaties bleven ruim achter bij het gemiddelde van de klas en mijn ouders, hoewel die de uitslag van de CITO-toets niet accepteerden, werden toch gedwongen mij te laten studeren bij het VMBO.

De vriendjes die ik daar ontmoette hadden als vakkenvuller een baantje op de zaterdag, of liepen een krantenwijk. Mijn ouders gaven mij genoeg zakgeld waarmee ik mijn schooltijd kon overleven met de laatste PlayStation en Nike’s.

Na de voor mij als intens ervaren opleiding in 6 jaren met een gemiddelde cijferlijst van een 6- te hebben afgerond heb ik een aantal jaren werkloos rondgelopen. Ik heb mij met brieven suf gesolliciteerd en vind het nog steeds onbegrijpelijk dat ik niet eens voor gesprekken werd uitgenodigd. En het leken mij juist baantjes die ik leuk vond. Misschien kwam dat omdat ik in mijn sollicitatiebrief niet gemotiveerd genoeg bij de personeelsmanager overkwam.

Ik belandde in een uitkeringsituatie, maar gelukkig woonde ik nog thuis. Noodgedwongen heb ik mij geabonneerd op Netflix en alle series in een dag uitgekeken. Ook alle YouTube-filmpjes zagen er hetzelfde uit.

Maar de laatste maanden is er verandering komen.

Ik zag het heldhaftige optreden van politie en BOA´s in Den Haag, Groningen, Friesland etc. op YouTube en raakte enorm opgewonden.

Ik wist het zeker, IK WORD BOA !

P.S. Ik heb dit stukje laten schrijven door een ander, omdat ik zwaar dyslectisch ben, ADHD heb alsmede een vorm van Asperger.

Geef een reactie

Vereiste velden zijn gemarkeerd met *. Deze gegevens worden NIET gepubliceerd.